De Durban-experience

Het Durban toernooi was behoorlijk intensief; 4 dagen heel veel hockey-kijken maar ook wat van de stad gezien (voornamelijk vanuit de Uber naar en van de sporthallen). Het hotel lag pal aan het strand, met vanuit onze kamer op de 19de verdieping een prachtig uitzicht over de zee (met dolfijnen!) en de stad. Ed en ik vielen met onze neus in de boter toen we ’s morgens wilden gaan hardlopen over de boulevard; we konden zo aansluiten bij de wekelijkse parkrun. Parkrun is een initiatief om mensen laagdrempelig aan het bewegen te krijgen, waaraan 17 landen over de hele wereld inmiddels meedoen (NL helaas (nog) niet). Zie ook http://www.parkrun.com. Het concept is dat elke week om 08.00 uur een mooie run van ongeveer 5 km vanaf dezelfde plek start, voor alle leeftijden en alle niveaus. Je kunt gratis meedoen, wel of niet inschrijven, wel of niet meedoen vanuit een club en in- of afhaken wanneer je wilt. In Zuid-Afrika alleen al wordt op 141 locaties wekelijks een parkrun georganiseerd. Het is zo leuk omdat jong en oud, snel en langzaam, met of zonder kinderwagen, hond, partner, alles door elkaar loopt.

Maar terug naar de hockey ;-) Veere sliep met haar team (“de Seals”) in kamers elders in het hotel, net als overigens de 50 (!) andere teams die meededen aan het toernooi (bestaande uit 4 categorieën; jongens U11 en U12 en meiden U11 en U12). Hectische taferelen in de gangen en liften dus…. Veere was democratisch gekozen als captain van haar team, en die taak nam ze zeer serieus. We hebben haar nauwelijks gezien tijdens het weekend, het team was zeer close en deed alles samen. Veer vond het dan ook heel erg om na 4 intensieve dagen samen weer afscheid te moeten nemen van het team. De andere meiden zitten namelijk allemaal op andere (dure) privé scholen elders in Cape Town, waar ze in een sporthal en op astro turf (kunstgrasveld) bij school kunnen trainen. Weinig donkere kinderen van townships op het toernooi te bekennen dus, ook hier is het duidelijk een rijkeluisport. Gelukkig zien de meiden elkaar nog steeds op feestjes en sleepovers. De dames van het Seals team hebben het overigens fantastisch gedaan, uiteindelijk zijn ze eervol in de finale ten onder gegaan tegen de Hawks uit Namibië, die prachtig zaalhockey lieten zien. Een geoliede machine en een team dat duidelijk al jaren samen speelt. In Namibië wordt alleen maar zaalhockey gespeeld, geen veldhockey vanwege de hitte. Het is er een populaire sport, ook omdat er heel veel oorspronkelijke Duitsers of nazaten van Duitsers wonen.

Eenmaal thuis, kregen we nog een verdrietig bericht uit NL te horen. Baroe, onze lieve hond, had een herseninfarct gehad en dat in combinatie met hepatitis heeft de familie waar Baroe woonde, doen besluiten hem in te laten slapen. Even veel verdrietige en moeilijk momenten dus, mede doordat Mijntje en Veere Baroe niet hadden kunnen zien hadden toen we in NL waren. Wel heel fijn om te weten dat hij het nog heel goed heeft gehad afgelopen jaar. Hopelijk haalt Beppie onze terug komst wel. Ook zij kwakkelt, een paar weken terug heeft ze een lichte beroerte gehad maar door de juiste medicatie gaat ze nu weer goed.

Na Durban kreeg Julian bezoek van Atilla, een vriend uit zijn klas in NL, die meivakantie had. Erg stoer en leuk om in zijn eentje helemaal naar de andere kant van de wereld te vliegen! De eerste paar dagen hebben ze de stad verkend via onder andere de inmiddels beroemde hop-on-hop-off bus, een efficiënte, veilige en relaxte manier om in 2,5 uur alles te zien en horen over de stad en omgeving. Je rijdt tussen de Tafelberg en Lion’s Head door naar Waterfront, de City bowl, langs het Groote Schuur ziekenhuis en de prachtige universiteit naar de andere kant van de bergen, bij Constantia door de wijngaarden waar de druivenranken inmiddels aan het einde van hun cyclus zijn. De bus maakt zijn rondje af naar Camps Bay door Houtbay, met zijn schattige haven maar waar de sfeer ook grimmig kan zijn door het aangrenzende township Imizamo Yethu. Tussen Houtbay en Camps Bay ligt nog het rijkeluisdorpje Llandudno, met een prachtig strand en onbetaalbare huizen. Tussen de tripjes door werd en uiteraard heel veel gegamed en gehangen door de jongens, wat dat betreft maakt het niet uit waar ze zijn… Ook hebben we de gelegenheid aangegrepen om nog een keer de prachtige Chapman’s Peak route te rijden richting de Kaap. Bij Simon’s Town, waar het wemelt van de pinguïns, hebben we een strandje tussen de rotsen opgezocht en genoten van het mooie nazomerweer. Atilla heeft vervolgens nog een week meegelopen met Julian op school, leuk voor Julian om zijn ervaringen met een andere NL-er te kunnen delen. Voor Atilla was het eye opener om te zien hoe anders het onderwijs hier verloopt, de vele regeltjes ten aanzien van orde en hiërarchie, het niveau van de lessen, het sporten na school. Als afsluiter van Atilla’s verblijf hebben we Lion’s Head beklommen, die stond nog op ons verlanglijstje. Vergeleken met de Tafelberg was dit een eitje qua afstand, maar het laatste, steile stuk was wel wat meer klauteren en klimmen. Wat uiteindelijk beloond werd door een prachtig uitzicht over de Atlantische kuststrook (Seapoint, Camps Bay en Llandudno).

We gaan nu een periode tegemoet van verjaardagsfeestjes (te beginnen met Mijntje morgen), afscheidsbraaien, sleepovers en … end-of-term 2-examens (en het mondeling examen van Ed in Denemarken natuurlijk). Dus tussen het studeren en afscheid nemen door gaan we enórm genieten van onze laatste 6 (!) weken hier.